اشک تو چشام حلقه میشه دوباره تنها میشینم
قول بده وقتی تنها میشی بازم بیای کنار من
شبای جمعه که میگن بیای سر مزار من
به زیر خاکمو هنوز نرفتی از خیال من
غصه نخور، سیاه نپوش،گریه نکن برای من
دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم
دوباره لحظه هام سپرد منو به باد رفتنم
پائیز غریب و بی رحم اون همه برگ مگه کم بود
گل من رو چرا چیدی...
گل من دنیای من بود.
زندگی چون قفسی است تنگ
پر از تنهایی
وچه زیباست لحظه ی بیرون آمدن از آن و
لحظه ی آزادی...
مه کجاو شب میخانه خدایا چه عجب کز گرفتاری ایام مجالی کردیم
باری از تلخی ایام به شور و مستی شکوه ازشاهد شیرین خط و خالی کردیم
روزه هجر شکستیم و هلال ابرویی منظر افروز شب عید وصالی کردیم
شهریارا غزلم را خوانده غزالی وحشی
بد نشد با غزلی صید غزالی کردیم
شهریار
آسمون سنگی شده،خدا انگار خوابیده انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده
خوشیت با دیگرون بود
منو به کی فروختی
اون از ما بهترون بود
فراموشم نکن
تویی تنها دلیل بودن من
فراموشم نکن...
وحشت از عشق که نه ! ترس ما فاصله هاست
وحشت از قصه که نه ! ترس ما خاطرهاست
ترس بیهوده نداریم،صحبت از خاطره هاست
صحبت از کشتن ناخواسته ی افسانه هاست
کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست
گله از دست کسی نیست...
مقصر دله دیونه ی ماست !!!
تو نیز بر گردن خود صلیبی انداز که همه بدانن سینه تو مزار من است .†††
در این روزهای تنهایی و بی کسیم ،
تنها کسم مرا تنها گذاشته،
اما تو ای تنهای تنها،
تنها کسم را در روزهای تنهایی و بی کسیش ،
تنهایش مگذار...
شهرت: آواره
شغل :گدای محبت
جرم :تولد
محکومیت :زندگی
مدت :نامعلوم
نورم :شمع
خوراکم :اشک
وطنم :غربت
عشقم :تو
خیلی ها رفتن که ثابت کنن عاشقند
سکوت را درشب
شب را در خلوت و خلوت را برای اندیشیدن به تو دوست دارم
[ در غروب دریا، دلی شکسته دارم دلی که کرده هوای یارش ]
صد بار گفتم و می گویم باز بی عشق تو زنده نیستم باورکن...
گفتم جهنم است بهشت بی دوست...
